Από τον Βασίλη Π. Ζαχαριάδη MD Phd

Περίληψη - Με λίγα λόγια.....

Σ’ αυτήν την περίπτωση φυσαλίδες από άζωτο σχηματίζονται στους ιστούς όπου διαλύονται υπό πίεση (όπως αναπνέοντας πεπιεσμένο αέρα κατά την κατάδυση). Όταν η πίεση απομακρύνεται (αποσυμπίεση) το άζωτο δεν διαλύεται κι έτσι δεν μπορεί να απεγκλωβιστεί από τον ιστό αρκετά γρήγορα ώστε να αποβληθεί με την εκπνοή. Οι φυσαλίδες μπορούν να σχηματιστούν σε οποιουσδήποτε ιστούς του σώματος, αλλά ειδικότερα εκεί όπου πολύ άζωτο μπορεί να διαλυθεί υπό πίεση (μέσα ή μέσω του λιπώδους ιστού), κι εκεί όπου η ροή του αίματος στις φλέβες είναι αργή και ανεπαρκής (σε σημεία όπως ο εγκέφαλος και η σπονδυλική στήλη).
Το Υπερβαρικό Οξυγόνο ενεργεί πολλαπλώς όταν αυτό συμβαίνει:

1. Η επιπλέον πίεση στο σώμα, κάνει τις φυσαλίδες μικρότερες ώστε να προκαλούν τη λιγότερο δυνατή βλάβη στους ιστούς.
2. Το καθαρό οξυγόνο (χωρίς άζωτο) επιτρέπει στις φυσαλίδες να μικρύνουν, εξαναγκάζοντας το άζωτο να βγει απ’ αυτές.
3. Το επιπλέον οξυγόνο φτάνει στα αγγεία της κατεστραμμένης περιοχής, επιτρέποντάς τους την επούλωση.
4. Το επιπλέον οξυγόνο βοηθά στην μείωση του οιδήματος στα κατεστραμμένα αγγεία.

Σ΄ αυτήν την  περίπτωση, οι θεραπείες Υπερβαρικού Οξυγόνου πρέπει να γίνονται όσο το δυνατόν ασφαλέστερα και γρήγορα. Όπως στην περίπτωση εμβολής από αέρα, η επείγουσα μεταφορά του ασθενούς μπορεί να είναι αναγκαία στην μονάδα Υπερβαρικής Οξυγονοθεραπείας.